ഗ്രാമത്തെ ഇരുകരകള് ആയി വിഭജിക്കുന്നത് നടുവില് പരന്നു കിടക്കുന്ന വിശാലമായ നെല്പാടമാണ്. പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ തെക്കെകരയെയും വടക്കേകരയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മണ്പാത. പാതയ്ക്ക് കുറുകെ ഒഴുകുന്ന തോടും പാതയും ചേര്ന്ന് പാടത്തിനു നടുവില് ഒരു അധിക ചിന്ഹം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
തോടിനെ പാത മറി കടക്കുന്നിടത്ത് തീര്ത്ത കോണ്ക്രീറ്റ് പാലത്തിന്റെ വശങ്ങളിലെ സിമന്റ് തിണ്ണകളില് ആണ് "മോന്തികൂട്ടം" കൂടുന്നത് !
ഗ്രാമത്തിലെ ഇളമുറക്കാരായ ഞങ്ങള് നാലഞ്ചു പേര് മോന്തിക്ക് അതായത് സന്ധ്യക്ക് ഈ പാലത്തില് നടത്തുന്ന സമാഗമത്തെയാണ് മോന്തികൂട്ടം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
വടക്കെകരക്കാരായ ഞാനും, സുബ്രന് എന്ന സുബ്രമണ്യന് , സുലൈമാന് തുടങ്ങിയവരും തെക്കെകരയില് നിന്ന് അബ്ദുള്ള, അലവി എന്നിവരും ഗ്രാമത്തിലെ ഏക മന്ദബുദ്ധിയായ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരന് കോയയും ചേര്ന്നാല് ക്വാറം തികഞ്ഞു. മോന്തികൂട്ടം കൂടി വൈകീട്ട് ആറു മണിയോടെ തുടങ്ങുന്ന പരദൂഷണം രാത്രി ഒമ്പത് മണി വരെ നീളും.
ആയിടക്കാണ് കോയമ്പത്തൂരില് ഏതോ കമ്പനിയില് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കരുവാന് പരമു ഭാര്യയുടെ നിര്യാണത്തെ തുടര്ന്ന് പ്രായപൂര്ത്തിയായ മകള് ലക്ഷ്മിയേയും കൊണ്ട് ജീവിതം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പറിച്ചു നടുന്നത്. വടക്കെകരയിലെ ലക്ഷം വീട് കോളനിയില് ചുമരുകള്ക്ക് പകരം തെങ്ങോല കുത്തി മറച്ചു മറ തീര്ത്ത കൊച്ചു കുടിലില് പരമു മകളോടൊപ്പം താമസം തുടങ്ങി. പരമുവിന്റെ മകള് ലക്ഷ്മി അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തില് അവളെ മോഹിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാര് ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും സദാ മദ്യപനായ പരമുവിന്റെ ചുവന്ന കണ്ണുകളും കൃശഗാത്രവും കഴുത്തോളം ഇറക്കിയ മുടിയും പൊക്കിള് വരെ നീണ്ട താടിയും കണ്ടു ഭയന്നാകാം ലക്ഷ്മി വഴി നടക്കുമ്പോള് കേവലം ശാ...ശോ ... ശൂ എന്നി മുരടനക്കങ്ങള് പുറപ്പെടുവിക്കാന് മാത്രം ധൈര്യമേ മിക്ക ചെറുപ്പക്കാരിലും ദര്ശിക്കാന് കഴിഞ്ഞുള്ളു.
നാളുകള് പോകെ പോകെ ലക്ഷ്മിക്ക് സുബ്രനോട് ചെറിയ ഒരു അനുരാഗം മുളപൊട്ടി. മുള പൊട്ടിയ അനുരാഗം വളര്ന്നു വളര്ന്നു ഏതാണ്ട് ഒരു മരമാകാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് സുബ്രന് മോന്തികൂട്ടം ബഹിഷ്കരിച്ചു ലക്ഷം വീട് കോളനിക്ക് കാവല് ഇരിക്കാന് തുടങ്ങി. പതിവില്ലാതെ ഒരു ദിവസം മുട്ടുകാലില് ഒരു വെച്ച് കെട്ടും പേറി മുടന്തി മുടന്തി മോന്തികൂട്ടത്തിലെത്തിയ സുബ്രനെ കണ്ടു ചിരിയൊതുക്കി ഞങ്ങള് മുടന്തിന്റെ കാരണമാരാഞ്ഞു. മുഖത്തു വിടര്ന്ന കള്ളനാണം മറച്ചു പിടിച്ചു അവന് പറഞ്ഞ കഥ കേട്ട് ഞങ്ങള് ഞെട്ടി.
ഞാന് എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പട്ടി കണക്കെ ഈ കോളനിയില് നിനക്ക് വേണ്ടി കാവല് ഇരിക്കുന്നതല്ലാതെ ഒരു ദിവസം പോലും നീ നിന്റെ തന്തയെ ഉറക്കി കിടത്തി ഒരു മണിക്കൂര് സമയം എന്റെ കൂടെ ചിലവിടുന്നില്ലല്ലോ എന്ന അവന്റെ സങ്കടം പറച്ചിലില് ലക്ഷ്മിക്ക് മനസ്സലിവ് തോന്നുകയും അവന്റെ കാതില് ഒരു സങ്കട നാശിനി മന്ത്രം മന്ത്രിച്ചു നല്കുകയും ചെയ്തു. കാതില് മന്ത്രിച്ച മന്ത്രത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം താഴെ പറയും വിധമായിരുന്നു .
എട്ടു മണിയോടെ പരമു എന്ന അച്ഛന് ഉറങ്ങും. ഏതാണ്ട് എട്ടരയോടെ സുബ്രന് കൂരയുടെ പുറകു വശത്തെത്തണം. അവിടെയെത്തിയാല് മറച്ചു കെട്ടിയ തെങ്ങിന് പട്ടക്കുള്ളിലൂടെ കയ്യിട്ടു അടുക്കള ചായ്പ്പില് കിടക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ മുടി പിടിച്ചു വലിച്ച് സിഗ്നല് നല്കുക. സിഗ്നല് കിട്ടിയാല് അവള് ഇറങ്ങി പുറത്തു വരും. ഇതാണ് പ്ലാന് !!!
സുബ്രന്റെ സമയ ദോക്ഷം കൊണ്ടാകാം പ്രോഗ്രാം ഫിക്സ് ചെയ്ത ദിവസം നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തിയ പരമു അടുക്കള ചായ്പ്പിലിരുന്നു അത്താഴം കഴിഞ്ഞു അവിടെ തന്നെ ചുരുണ്ടു. ലക്ഷ്മി ആകെ അങ്കലാപ്പിലായി. വിവരം സുബ്രനെ അറിയിക്കാനും മാര്ഗമില്ല. പ്രോഗ്രാമിന്റെ ത്രില്ലില് ദേഹം മുഴുവന് പൌഡര് വാരി പൂശി മണപ്പിച്ചു ഇരുട്ടിന്റെ മറ പിടിച്ചെത്തിയ സുബ്രന് പ്ലാന് ചെയ്ത പ്രകാരം ചായ്പ്പിന്റെ പട്ട മറക്കിടയിലൂടെ കൈ കടത്തി ലക്ഷ്മിയുടെ മുടിയാണെന്നു കരുതി പരമുവിന്റെ വയറോളം നീണ്ട താടി മൃദുവായി ഒന്ന് രണ്ടു വട്ടം തലോടി. തലോടലിന്റെ നിര്വൃതിയില് പരമു ഉറക്കം ഉണരവെയാണ് താടി പിടിച്ചുള്ള വലി അല്പ്പം ബലത്തില് അനുഭവപെട്ടത് . എന്തോ വശപിശക് മണത്ത പരമു ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി. മുറ്റത്തെത്തിയ പരമുവിനെ കണ്ടതും സുബ്രന് ജീവനും കൊണ്ട് പറന്നെങ്കിലും അവനു പുറകെ പരമു പ്രയോഗിച്ച കരിങ്കല്ലില് നിന്നും രക്ഷപെടാനായില്ല. കോളനി നിവാസികളെ മുഴുവന് ഉറക്കത്തില് നിന്നുണര്ത്തിയ സുബ്രന്റെ അലര്ച്ച ഒരു നേര്ത്ത രോദനമായി അകന്നകന്നു ഇല്ലാതായപ്പോള് പരമു കുടിലില് കയറി വിളക്ക് തെളിച്ചു മോളെ നോക്കി. പാവം സുഖ നിദ്രയിലാണ്. അന്ന് ലക്ഷ്മി നടിച്ച ആ ഉറക്കം വല്ല സിനിമയിലും ആയിരുന്നെങ്കില് അവള്ക്കതിനൊരു ഉര്വശി അവാര്ഡ് കിട്ടുമായിരുന്നു.
മോന്തികൂട്ടത്തിലെ പ്രായം കുറഞ്ഞ മെമ്പര് ആയ കോയക്ക് ഒരു ഇരുപതു വയസ്സുകാരനെക്കാളും വളര്ച്ച ഉണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് വെറും അഞ്ചു വയസ്സുകാരന്റെതായിരുന്നു. മുകള് വശവും അടിവശവും കൂര്ത്തു മധ്യ ഭാഗം മാത്രം വീര്ത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മണ്പ്ടാവിനു മുകളില് ഒരു ചെറിയ ഉരുണ്ട തേങ്ങ വെച്ചാല് അത് കോയയായി. മുട്ടറ്റം നീളുന്ന കളസം ഊര്ന്നു വീഴാതിരിക്കാന് അരയിലെ കറുത്ത ചരട് കളസത്തിനു മുകളില് ബെല്റ്റ് പോലെ മുറുക്കിയിരിക്കും. മുകളില് ധരിക്കുന്ന ബട്ടണില്ലാത്ത കുപ്പായത്തിന്റെ അടി വശത്തെ മൂല ഫീഡിംഗ് ബോട്ടില് പോലെ എപ്പോഴും വായില് കാണും.
നട്ടുച്ചയ്ക്ക് ആരെങ്കിലും കോയയെ വിളിച്ചു" ഇപ്പോള് രാത്രിയാണ് കോയ" എന്ന് പറഞ്ഞാല് അതും വിശ്വസിക്കുന്ന മന്ദബുദ്ധിയായ കോയക്ക് ഏക ആശ്രയം കൂലി പണിയെടുത്തു അവനെ പോറ്റുന്ന ഉമ്മ കദീസുമ്മ മാത്രം . ബാപ്പ അവന്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ പരലോകം പുല്കി. ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു പണികള് ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതിനാല് കോയയെ ഗ്രാമ വാസികള്ക്ക് വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. ആയതിനാല് ഭക്ഷണ സമയത്ത് ഏതെങ്കിലും വീട്ടുകാര് വിളിച്ചു അവനു അന്നം നല്കുമായിരുന്നു.
മോന്തികൂട്ടത്തിനു പുളൂസടിക്കിടയില് വെള്ളവും ബീഡിയും മറ്റും എത്തിക്കുന്ന ഡ്യൂട്ടി കൊയക്കായിരുന്നു. അതിനു പ്രതിഫലം വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ ബീഡി മാത്രം. ഒരു നാള് ബി എസ് എഫില് ജോലി ചെയ്യുന്ന ജവാന് ബാലന് നായര് അവധിയില് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള് വടക്കേ കരയില് നിന്നും തെക്കെകരയിലുള്ള അദ്ധേഹത്തിന്റെ വീട് വരെ പെട്ടി ചുമന്നത് കോയയാണ്. മിലിട്ടറി നായര് എന്ന് ഗ്രാമം വിളിക്കുന്ന അദ്ദേഹം പ്രതിഫലമായി കോയക്ക് അമ്പതു പൈസയും ഒരു സിഗരറ്റും നല്കി. അതോടെ കോയക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ സിഗരെട്ടിനോട് ആര്ത്തി കൂടി വന്നു.
മിലിട്ടറി നായരുടെ സിഗരറ്റ് വലി നാട്ടിലെല്ലാവരും ചര്ച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരു വിഷയം ആണ്. ഒരു സിഗരറ്റിനു തീ കൊളുത്തി ഒന്നോ രണ്ടോ വട്ടം പുകയെടുത്തതിനു ശേഷം അത് വലിച്ചെറിയുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു രീതി. ഒരു നാള് പാലത്തില് എത്തിയതും നായര് തന്റെ പാസ്സിംഗ് ഷോ പാക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു ഒരു സിഗരെട്ടിനു തീ കൊളുത്തി. ഇത് കണ്ടതും മീന് കണ്ട പൂച്ചയെ പോലെ കോയ മിലിട്ടറിയെ അനുഗമിച്ചു. ഏത് നിമിഷവും നായര് സിഗരെറ്റ് താഴെയിടാം എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു കോയയുടെ മനസ്സില്. നിര്ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ സിഗരെറ്റ് താഴെ ഇട്ടതും കോയ അത് എടുക്കാനായി കുനിഞ്ഞെങ്കിലും നായര് അറ്റന്ഷനില് നിന്ന് കാലിലണിഞ്ഞ കനം കൂടിയ റബ്ബര് ചെരുപ്പ് കൊണ്ട് സിഗരെറ്റ് ശരിക്കൊന്നു ചവിട്ടി ഞെരടി പൊടിയാക്കി.
നിരാശനായ കോയ നായരെ നോക്കി എന്തോ പിറ് പിറുത്തു തിരികെ പോരുന്നത് അതിലെ വന്ന മാനുട്ടി കണ്ടു. ഓന് കോയാനോട് ചോദിച്ചു ...
" നാണല്ല്യടാ അനക്ക് നാട്ടാരടെ ബീടികുറ്റിം പെറുക്കി ബലിച്ചു നടക്കാന് ....
നാളെ മാങ്ങ അറവു ഉണ്ട് ....ചാവക്കാടാ ... കൂടെ പോന്നോ .. രണ്ടുറുപ്പ്യ ധീസം ത്തരാം....
ഇജ്ജ് മരം കേറോന്നും ബേണ്ട... ബള്ളി കൊട്ടേല് താഴെ ബരണ മാങ്ങ പിടിച്ചെറക്കി കൂട്ടിട്ടാ മതി "
സംഗതി കൊള്ളാം എന്ന് തോന്നിയ കോയ മനുട്ടിയോടൊപ്പം ചാവക്കാട് എത്തി മാങ്ങ അറവില് മാനുട്ടിയെ സഹായിക്കാന് തുടങ്ങി.
കൂലി കിട്ടുന്ന കാശില് നിന്ന് ഒരു പൈസ പോലും ചിലവാകരുതെന്ന നിര്ബന്ധ ബുദ്ധിയാല് ഭക്ഷണമൊന്നും കഴിക്കാതെ മൂത്ത മൂന്ന് മുവാണ്ടന് മാങ്ങയും രണ്ടു ഗ്ലാസ് വെള്ളവും മാത്രം ഓരോ നേരം അകത്താക്കി കോയ രണ്ടു ദിവസം തള്ളി നീക്കി . ശരിയായ ഭക്ഷണ ക്രമം ഇല്ലാത്തതിനാലും പതിവില്ലാതെ കുറെ മാങ്ങ അകത്തായതിനാലും കോയയുടെ ദഹന പ്രക്രിയ താറുമാറായി . രണ്ടിന് പോക്ക് രണ്ടു ദിവസം നടന്നില്ലെങ്കിലും കോയ അതത്ര കാര്യമായെടുത്തില്ല.
രണ്ടു നാളിന് ശേഷം ചാവക്കാട് നിന്ന തിരിച്ചെത്തിയ കോയ പുത്തന് ബനിയനു മേല് അത്തറു പൂശി മോന്തികൂട്ടത്തിലെത്തി വിശേഷങ്ങള് വിളമ്പാന് തുടങ്ങി. ചാവക്കാട് അങ്ങാടിയില് വെച്ച് ബെള്ള ഇംപാല കാറ് കണ്ടതും കടപ്പുറത്തു ബോട്ട് കണ്ടതും വിവരിക്കുന്നതിനിടയില് എന്തോ പന്തികേടെന്നോണം കോയ ഞെളിപിരി കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പതിവിനു വിപരീതമായി വയറും വളരെ വീര്ത്തിരുന്നതിനാല് കോയയുടെ വയറ്റില് തലോടി അബ്ദുള്ള അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു ..!
"എന്താടാ അനക്ക് ... ?"
"ബയരോണ്ട് ബയ്യാ ..... " കൊയാന്റെ മറുപടി വന്നു.
മുഖത്ത് അല്പ്പം ഭയവും ഗൌരവവും കലര്ത്തി അബ്ദുള്ള വീണ്ടും ചോദിച്ചു
" ജ്ജ് ചാവക്കാട് ആരടെ കൂടാ കെടന്നത് ....?"
ഉടന് ഉത്തരം വന്നു "ഞാന് മാനുട്ടിക്കാന്റെ കൂടെ ...."
ഒരു ദീര്ഘശ്വാസം വിട്ടു അബ്ദുള്ള അടുത്ത ചോദ്യം തൊടുത്തു.
"ഓന് അന്നേ കെട്ടി പിടിക്കാറുണ്ടട ..... ?"
"പിന്നല്ല്യെ ... രാത്രി തണുക്കുമ്പ ന്നെ അമര്ത്തി പിടിക്കും "
കോയ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഒരു കൊട്ട അത്ഭുതം ചൊരിഞ്ഞ മുഖവുമായി അബ്ദുള്ള തലയ്ക്കു കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞു.
"ബദരീങ്ങളെ ... ചയിച്ച് പഹയാ ... അനക്ക് പള്ളേല് ഇണ്ട് !!!! "
അബ്ദുല്ലാന്റെ അഭിനയം കണ്ടു ചിരിയടക്കാന് പാട് പെടുമ്പോള് കോയയുടെ മുഖത്തു വേദന നിമിത്തം മിന്നി മായുന്ന വിവിധ വര്ണ്ണങ്ങള് കാണുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള് .
"രണ്ടൂസത്തിനകം ജ്ജ് പേറും... അതുബരെ കുടീന്ന് ബെളീല് ഇറങ്ങണ്ട ...... ബെക്കം പൊയ്ക്കോ...... "
അബ്ദുല്ലാന്റെ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ചു വേദന കടിച്ചു പിടിച്ചു കോയ വയറും തടവി കുടിയിലേക്ക് നടന്നു.
ഉമ്മ കൊടുത്ത ചൂടുള്ള കഞ്ഞി മോന്തി ഉറങ്ങാന് കിടക്കുമ്പോള് കോയയുടെ മനസ്സില് അബ്ദുള്ളയുടെ വാക്കുകള് ആയിരുന്നു. "പഹയാ അനക്ക് പള്ളേല് ഉണ്ട് !!! "
ആലോചിക്കും തോറും വേദന കൂടി കൂടി വരുന്നു. കൊളുത്തിട്ട വലിക്കുന്ന വേദന. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും നോക്കി. കുറയുന്നില്ല. കൈകാലിട്ടടിച്ചു നോക്കി. കാര്യമില്ല.
വീണ്ടും അബ്ദുള്ളയുടെ വാക്കുകള് "രണ്ടൂസത്തിനകം ജ്ജ് പെറും !!! ".
ഈ പ്രസവ വേദന ഇത്ര ഭയങ്കരമാണെന്ന് കൊയാക്ക് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഉരുണ്ടും പിരണ്ടും നേരം പോയതല്ലാതെ വേദന കുറയുന്നില്ല.
അത് കൂടി കൂടി അവസാനം സഹിക്ക വയ്യാതെ വന്നപ്പോള് കോയ വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞു പായയില് വീണതും വയറില് നിന്നും എന്തോ പുറത്തു ചാടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു
ബല്ലാത്ത ഒരു സുഖത്തോടൊപ്പം ഹലാക്കിന്റെ ഒരു നാറ്റവും.
സ്വര്ഗീയ സുഖം നേടിയ ആ നിമിഷത്തില് കോയ പായയില് കിടന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവി ....
"ഉമ്മ..ഉമ്മാ.. ബെളക്ക് കൊളുത്തിം .... ഞമ്മള് പെറ്റു......"
കൊയാന്റെ കൂവി വിളി കേട്ട കദീസ്സുമ്മ വിളക്ക് കൊളുത്തി മുറിയിലെത്തിയപ്പോള് കണ്ട കാഴ്ചയില് അവരും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു പോയി .
പതുക്കെ പതുക്കെ ആ ചിരി കണ്ണീരിനു വഴി മാറവേ ആ മാതൃ ഹൃദയം പ്രാര്ഥിച്ചു ...
" ന്റെ കാല്യാരോട് തങ്ങളെ .... ന്റെ കണ്ണടഞ്ഞാ ന്റെ കുട്ട്യേ കാത്തോളനെ ......"
തോടിനെ പാത മറി കടക്കുന്നിടത്ത് തീര്ത്ത കോണ്ക്രീറ്റ് പാലത്തിന്റെ വശങ്ങളിലെ സിമന്റ് തിണ്ണകളില് ആണ് "മോന്തികൂട്ടം" കൂടുന്നത് !
ഗ്രാമത്തിലെ ഇളമുറക്കാരായ ഞങ്ങള് നാലഞ്ചു പേര് മോന്തിക്ക് അതായത് സന്ധ്യക്ക് ഈ പാലത്തില് നടത്തുന്ന സമാഗമത്തെയാണ് മോന്തികൂട്ടം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.
വടക്കെകരക്കാരായ ഞാനും, സുബ്രന് എന്ന സുബ്രമണ്യന് , സുലൈമാന് തുടങ്ങിയവരും തെക്കെകരയില് നിന്ന് അബ്ദുള്ള, അലവി എന്നിവരും ഗ്രാമത്തിലെ ഏക മന്ദബുദ്ധിയായ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരന് കോയയും ചേര്ന്നാല് ക്വാറം തികഞ്ഞു. മോന്തികൂട്ടം കൂടി വൈകീട്ട് ആറു മണിയോടെ തുടങ്ങുന്ന പരദൂഷണം രാത്രി ഒമ്പത് മണി വരെ നീളും.
ആയിടക്കാണ് കോയമ്പത്തൂരില് ഏതോ കമ്പനിയില് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കരുവാന് പരമു ഭാര്യയുടെ നിര്യാണത്തെ തുടര്ന്ന് പ്രായപൂര്ത്തിയായ മകള് ലക്ഷ്മിയേയും കൊണ്ട് ജീവിതം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പറിച്ചു നടുന്നത്. വടക്കെകരയിലെ ലക്ഷം വീട് കോളനിയില് ചുമരുകള്ക്ക് പകരം തെങ്ങോല കുത്തി മറച്ചു മറ തീര്ത്ത കൊച്ചു കുടിലില് പരമു മകളോടൊപ്പം താമസം തുടങ്ങി. പരമുവിന്റെ മകള് ലക്ഷ്മി അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തില് അവളെ മോഹിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാര് ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും സദാ മദ്യപനായ പരമുവിന്റെ ചുവന്ന കണ്ണുകളും കൃശഗാത്രവും കഴുത്തോളം ഇറക്കിയ മുടിയും പൊക്കിള് വരെ നീണ്ട താടിയും കണ്ടു ഭയന്നാകാം ലക്ഷ്മി വഴി നടക്കുമ്പോള് കേവലം ശാ...ശോ ... ശൂ എന്നി മുരടനക്കങ്ങള് പുറപ്പെടുവിക്കാന് മാത്രം ധൈര്യമേ മിക്ക ചെറുപ്പക്കാരിലും ദര്ശിക്കാന് കഴിഞ്ഞുള്ളു.
നാളുകള് പോകെ പോകെ ലക്ഷ്മിക്ക് സുബ്രനോട് ചെറിയ ഒരു അനുരാഗം മുളപൊട്ടി. മുള പൊട്ടിയ അനുരാഗം വളര്ന്നു വളര്ന്നു ഏതാണ്ട് ഒരു മരമാകാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് സുബ്രന് മോന്തികൂട്ടം ബഹിഷ്കരിച്ചു ലക്ഷം വീട് കോളനിക്ക് കാവല് ഇരിക്കാന് തുടങ്ങി. പതിവില്ലാതെ ഒരു ദിവസം മുട്ടുകാലില് ഒരു വെച്ച് കെട്ടും പേറി മുടന്തി മുടന്തി മോന്തികൂട്ടത്തിലെത്തിയ സുബ്രനെ കണ്ടു ചിരിയൊതുക്കി ഞങ്ങള് മുടന്തിന്റെ കാരണമാരാഞ്ഞു. മുഖത്തു വിടര്ന്ന കള്ളനാണം മറച്ചു പിടിച്ചു അവന് പറഞ്ഞ കഥ കേട്ട് ഞങ്ങള് ഞെട്ടി.
ഞാന് എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പട്ടി കണക്കെ ഈ കോളനിയില് നിനക്ക് വേണ്ടി കാവല് ഇരിക്കുന്നതല്ലാതെ ഒരു ദിവസം പോലും നീ നിന്റെ തന്തയെ ഉറക്കി കിടത്തി ഒരു മണിക്കൂര് സമയം എന്റെ കൂടെ ചിലവിടുന്നില്ലല്ലോ എന്ന അവന്റെ സങ്കടം പറച്ചിലില് ലക്ഷ്മിക്ക് മനസ്സലിവ് തോന്നുകയും അവന്റെ കാതില് ഒരു സങ്കട നാശിനി മന്ത്രം മന്ത്രിച്ചു നല്കുകയും ചെയ്തു. കാതില് മന്ത്രിച്ച മന്ത്രത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം താഴെ പറയും വിധമായിരുന്നു .
എട്ടു മണിയോടെ പരമു എന്ന അച്ഛന് ഉറങ്ങും. ഏതാണ്ട് എട്ടരയോടെ സുബ്രന് കൂരയുടെ പുറകു വശത്തെത്തണം. അവിടെയെത്തിയാല് മറച്ചു കെട്ടിയ തെങ്ങിന് പട്ടക്കുള്ളിലൂടെ കയ്യിട്ടു അടുക്കള ചായ്പ്പില് കിടക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ മുടി പിടിച്ചു വലിച്ച് സിഗ്നല് നല്കുക. സിഗ്നല് കിട്ടിയാല് അവള് ഇറങ്ങി പുറത്തു വരും. ഇതാണ് പ്ലാന് !!!
സുബ്രന്റെ സമയ ദോക്ഷം കൊണ്ടാകാം പ്രോഗ്രാം ഫിക്സ് ചെയ്ത ദിവസം നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തിയ പരമു അടുക്കള ചായ്പ്പിലിരുന്നു അത്താഴം കഴിഞ്ഞു അവിടെ തന്നെ ചുരുണ്ടു. ലക്ഷ്മി ആകെ അങ്കലാപ്പിലായി. വിവരം സുബ്രനെ അറിയിക്കാനും മാര്ഗമില്ല. പ്രോഗ്രാമിന്റെ ത്രില്ലില് ദേഹം മുഴുവന് പൌഡര് വാരി പൂശി മണപ്പിച്ചു ഇരുട്ടിന്റെ മറ പിടിച്ചെത്തിയ സുബ്രന് പ്ലാന് ചെയ്ത പ്രകാരം ചായ്പ്പിന്റെ പട്ട മറക്കിടയിലൂടെ കൈ കടത്തി ലക്ഷ്മിയുടെ മുടിയാണെന്നു കരുതി പരമുവിന്റെ വയറോളം നീണ്ട താടി മൃദുവായി ഒന്ന് രണ്ടു വട്ടം തലോടി. തലോടലിന്റെ നിര്വൃതിയില് പരമു ഉറക്കം ഉണരവെയാണ് താടി പിടിച്ചുള്ള വലി അല്പ്പം ബലത്തില് അനുഭവപെട്ടത് . എന്തോ വശപിശക് മണത്ത പരമു ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി. മുറ്റത്തെത്തിയ പരമുവിനെ കണ്ടതും സുബ്രന് ജീവനും കൊണ്ട് പറന്നെങ്കിലും അവനു പുറകെ പരമു പ്രയോഗിച്ച കരിങ്കല്ലില് നിന്നും രക്ഷപെടാനായില്ല. കോളനി നിവാസികളെ മുഴുവന് ഉറക്കത്തില് നിന്നുണര്ത്തിയ സുബ്രന്റെ അലര്ച്ച ഒരു നേര്ത്ത രോദനമായി അകന്നകന്നു ഇല്ലാതായപ്പോള് പരമു കുടിലില് കയറി വിളക്ക് തെളിച്ചു മോളെ നോക്കി. പാവം സുഖ നിദ്രയിലാണ്. അന്ന് ലക്ഷ്മി നടിച്ച ആ ഉറക്കം വല്ല സിനിമയിലും ആയിരുന്നെങ്കില് അവള്ക്കതിനൊരു ഉര്വശി അവാര്ഡ് കിട്ടുമായിരുന്നു.
മോന്തികൂട്ടത്തിലെ പ്രായം കുറഞ്ഞ മെമ്പര് ആയ കോയക്ക് ഒരു ഇരുപതു വയസ്സുകാരനെക്കാളും വളര്ച്ച ഉണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് വെറും അഞ്ചു വയസ്സുകാരന്റെതായിരുന്നു. മുകള് വശവും അടിവശവും കൂര്ത്തു മധ്യ ഭാഗം മാത്രം വീര്ത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മണ്പ്ടാവിനു മുകളില് ഒരു ചെറിയ ഉരുണ്ട തേങ്ങ വെച്ചാല് അത് കോയയായി. മുട്ടറ്റം നീളുന്ന കളസം ഊര്ന്നു വീഴാതിരിക്കാന് അരയിലെ കറുത്ത ചരട് കളസത്തിനു മുകളില് ബെല്റ്റ് പോലെ മുറുക്കിയിരിക്കും. മുകളില് ധരിക്കുന്ന ബട്ടണില്ലാത്ത കുപ്പായത്തിന്റെ അടി വശത്തെ മൂല ഫീഡിംഗ് ബോട്ടില് പോലെ എപ്പോഴും വായില് കാണും.
നട്ടുച്ചയ്ക്ക് ആരെങ്കിലും കോയയെ വിളിച്ചു" ഇപ്പോള് രാത്രിയാണ് കോയ" എന്ന് പറഞ്ഞാല് അതും വിശ്വസിക്കുന്ന മന്ദബുദ്ധിയായ കോയക്ക് ഏക ആശ്രയം കൂലി പണിയെടുത്തു അവനെ പോറ്റുന്ന ഉമ്മ കദീസുമ്മ മാത്രം . ബാപ്പ അവന്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ പരലോകം പുല്കി. ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു പണികള് ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതിനാല് കോയയെ ഗ്രാമ വാസികള്ക്ക് വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. ആയതിനാല് ഭക്ഷണ സമയത്ത് ഏതെങ്കിലും വീട്ടുകാര് വിളിച്ചു അവനു അന്നം നല്കുമായിരുന്നു.
മോന്തികൂട്ടത്തിനു പുളൂസടിക്കിടയില് വെള്ളവും ബീഡിയും മറ്റും എത്തിക്കുന്ന ഡ്യൂട്ടി കൊയക്കായിരുന്നു. അതിനു പ്രതിഫലം വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ ബീഡി മാത്രം. ഒരു നാള് ബി എസ് എഫില് ജോലി ചെയ്യുന്ന ജവാന് ബാലന് നായര് അവധിയില് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള് വടക്കേ കരയില് നിന്നും തെക്കെകരയിലുള്ള അദ്ധേഹത്തിന്റെ വീട് വരെ പെട്ടി ചുമന്നത് കോയയാണ്. മിലിട്ടറി നായര് എന്ന് ഗ്രാമം വിളിക്കുന്ന അദ്ദേഹം പ്രതിഫലമായി കോയക്ക് അമ്പതു പൈസയും ഒരു സിഗരറ്റും നല്കി. അതോടെ കോയക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ സിഗരെട്ടിനോട് ആര്ത്തി കൂടി വന്നു.
മിലിട്ടറി നായരുടെ സിഗരറ്റ് വലി നാട്ടിലെല്ലാവരും ചര്ച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരു വിഷയം ആണ്. ഒരു സിഗരറ്റിനു തീ കൊളുത്തി ഒന്നോ രണ്ടോ വട്ടം പുകയെടുത്തതിനു ശേഷം അത് വലിച്ചെറിയുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു രീതി. ഒരു നാള് പാലത്തില് എത്തിയതും നായര് തന്റെ പാസ്സിംഗ് ഷോ പാക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു ഒരു സിഗരെട്ടിനു തീ കൊളുത്തി. ഇത് കണ്ടതും മീന് കണ്ട പൂച്ചയെ പോലെ കോയ മിലിട്ടറിയെ അനുഗമിച്ചു. ഏത് നിമിഷവും നായര് സിഗരെറ്റ് താഴെയിടാം എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു കോയയുടെ മനസ്സില്. നിര്ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ സിഗരെറ്റ് താഴെ ഇട്ടതും കോയ അത് എടുക്കാനായി കുനിഞ്ഞെങ്കിലും നായര് അറ്റന്ഷനില് നിന്ന് കാലിലണിഞ്ഞ കനം കൂടിയ റബ്ബര് ചെരുപ്പ് കൊണ്ട് സിഗരെറ്റ് ശരിക്കൊന്നു ചവിട്ടി ഞെരടി പൊടിയാക്കി.
നിരാശനായ കോയ നായരെ നോക്കി എന്തോ പിറ് പിറുത്തു തിരികെ പോരുന്നത് അതിലെ വന്ന മാനുട്ടി കണ്ടു. ഓന് കോയാനോട് ചോദിച്ചു ...
" നാണല്ല്യടാ അനക്ക് നാട്ടാരടെ ബീടികുറ്റിം പെറുക്കി ബലിച്ചു നടക്കാന് ....
നാളെ മാങ്ങ അറവു ഉണ്ട് ....ചാവക്കാടാ ... കൂടെ പോന്നോ .. രണ്ടുറുപ്പ്യ ധീസം ത്തരാം....
ഇജ്ജ് മരം കേറോന്നും ബേണ്ട... ബള്ളി കൊട്ടേല് താഴെ ബരണ മാങ്ങ പിടിച്ചെറക്കി കൂട്ടിട്ടാ മതി "
സംഗതി കൊള്ളാം എന്ന് തോന്നിയ കോയ മനുട്ടിയോടൊപ്പം ചാവക്കാട് എത്തി മാങ്ങ അറവില് മാനുട്ടിയെ സഹായിക്കാന് തുടങ്ങി.
കൂലി കിട്ടുന്ന കാശില് നിന്ന് ഒരു പൈസ പോലും ചിലവാകരുതെന്ന നിര്ബന്ധ ബുദ്ധിയാല് ഭക്ഷണമൊന്നും കഴിക്കാതെ മൂത്ത മൂന്ന് മുവാണ്ടന് മാങ്ങയും രണ്ടു ഗ്ലാസ് വെള്ളവും മാത്രം ഓരോ നേരം അകത്താക്കി കോയ രണ്ടു ദിവസം തള്ളി നീക്കി . ശരിയായ ഭക്ഷണ ക്രമം ഇല്ലാത്തതിനാലും പതിവില്ലാതെ കുറെ മാങ്ങ അകത്തായതിനാലും കോയയുടെ ദഹന പ്രക്രിയ താറുമാറായി . രണ്ടിന് പോക്ക് രണ്ടു ദിവസം നടന്നില്ലെങ്കിലും കോയ അതത്ര കാര്യമായെടുത്തില്ല.
രണ്ടു നാളിന് ശേഷം ചാവക്കാട് നിന്ന തിരിച്ചെത്തിയ കോയ പുത്തന് ബനിയനു മേല് അത്തറു പൂശി മോന്തികൂട്ടത്തിലെത്തി വിശേഷങ്ങള് വിളമ്പാന് തുടങ്ങി. ചാവക്കാട് അങ്ങാടിയില് വെച്ച് ബെള്ള ഇംപാല കാറ് കണ്ടതും കടപ്പുറത്തു ബോട്ട് കണ്ടതും വിവരിക്കുന്നതിനിടയില് എന്തോ പന്തികേടെന്നോണം കോയ ഞെളിപിരി കൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പതിവിനു വിപരീതമായി വയറും വളരെ വീര്ത്തിരുന്നതിനാല് കോയയുടെ വയറ്റില് തലോടി അബ്ദുള്ള അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു ..!
"എന്താടാ അനക്ക് ... ?"
"ബയരോണ്ട് ബയ്യാ ..... " കൊയാന്റെ മറുപടി വന്നു.
മുഖത്ത് അല്പ്പം ഭയവും ഗൌരവവും കലര്ത്തി അബ്ദുള്ള വീണ്ടും ചോദിച്ചു
" ജ്ജ് ചാവക്കാട് ആരടെ കൂടാ കെടന്നത് ....?"
ഉടന് ഉത്തരം വന്നു "ഞാന് മാനുട്ടിക്കാന്റെ കൂടെ ...."
ഒരു ദീര്ഘശ്വാസം വിട്ടു അബ്ദുള്ള അടുത്ത ചോദ്യം തൊടുത്തു.
"ഓന് അന്നേ കെട്ടി പിടിക്കാറുണ്ടട ..... ?"
"പിന്നല്ല്യെ ... രാത്രി തണുക്കുമ്പ ന്നെ അമര്ത്തി പിടിക്കും "
കോയ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഒരു കൊട്ട അത്ഭുതം ചൊരിഞ്ഞ മുഖവുമായി അബ്ദുള്ള തലയ്ക്കു കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞു.
"ബദരീങ്ങളെ ... ചയിച്ച് പഹയാ ... അനക്ക് പള്ളേല് ഇണ്ട് !!!! "
അബ്ദുല്ലാന്റെ അഭിനയം കണ്ടു ചിരിയടക്കാന് പാട് പെടുമ്പോള് കോയയുടെ മുഖത്തു വേദന നിമിത്തം മിന്നി മായുന്ന വിവിധ വര്ണ്ണങ്ങള് കാണുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള് .
"രണ്ടൂസത്തിനകം ജ്ജ് പേറും... അതുബരെ കുടീന്ന് ബെളീല് ഇറങ്ങണ്ട ...... ബെക്കം പൊയ്ക്കോ...... "
അബ്ദുല്ലാന്റെ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ചു വേദന കടിച്ചു പിടിച്ചു കോയ വയറും തടവി കുടിയിലേക്ക് നടന്നു.
ഉമ്മ കൊടുത്ത ചൂടുള്ള കഞ്ഞി മോന്തി ഉറങ്ങാന് കിടക്കുമ്പോള് കോയയുടെ മനസ്സില് അബ്ദുള്ളയുടെ വാക്കുകള് ആയിരുന്നു. "പഹയാ അനക്ക് പള്ളേല് ഉണ്ട് !!! "
ആലോചിക്കും തോറും വേദന കൂടി കൂടി വരുന്നു. കൊളുത്തിട്ട വലിക്കുന്ന വേദന. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും നോക്കി. കുറയുന്നില്ല. കൈകാലിട്ടടിച്ചു നോക്കി. കാര്യമില്ല.
വീണ്ടും അബ്ദുള്ളയുടെ വാക്കുകള് "രണ്ടൂസത്തിനകം ജ്ജ് പെറും !!! ".
ഈ പ്രസവ വേദന ഇത്ര ഭയങ്കരമാണെന്ന് കൊയാക്ക് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഉരുണ്ടും പിരണ്ടും നേരം പോയതല്ലാതെ വേദന കുറയുന്നില്ല.
അത് കൂടി കൂടി അവസാനം സഹിക്ക വയ്യാതെ വന്നപ്പോള് കോയ വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞു പായയില് വീണതും വയറില് നിന്നും എന്തോ പുറത്തു ചാടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു
ബല്ലാത്ത ഒരു സുഖത്തോടൊപ്പം ഹലാക്കിന്റെ ഒരു നാറ്റവും.
സ്വര്ഗീയ സുഖം നേടിയ ആ നിമിഷത്തില് കോയ പായയില് കിടന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവി ....
"ഉമ്മ..ഉമ്മാ.. ബെളക്ക് കൊളുത്തിം .... ഞമ്മള് പെറ്റു......"
കൊയാന്റെ കൂവി വിളി കേട്ട കദീസ്സുമ്മ വിളക്ക് കൊളുത്തി മുറിയിലെത്തിയപ്പോള് കണ്ട കാഴ്ചയില് അവരും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു പോയി .
പതുക്കെ പതുക്കെ ആ ചിരി കണ്ണീരിനു വഴി മാറവേ ആ മാതൃ ഹൃദയം പ്രാര്ഥിച്ചു ...
" ന്റെ കാല്യാരോട് തങ്ങളെ .... ന്റെ കണ്ണടഞ്ഞാ ന്റെ കുട്ട്യേ കാത്തോളനെ ......"
